Dolfijnen

Om 7 uur vanochtend ging de wekker. Om 8.15u waren we bij de Dolphin Encounter. Barry heeft even een kop koffie gedronken en toen mochten we ons in de wetsuits gaan hijsen... Hele bedoening! Het ziet er echt niet uit, maarja, gelukkig heeft iedereen dat. We waren ondertussen al flink zenuwachtig. In een zaal kregen we een filmpje te zien met instructies voor hoe we de aandacht van de dolfijnen zouden kunnen trekken. Benadrukt werd dat ze wild zijn, ongetraind en dat ze zelf bepalen of ze interesse hebben of niet. Wij moesten dus de dolfijnen gaan vermaken! Tsja, das andere koek dan Harderwijk.

Op naar de bus, flippers en snorkel in de hand. We zijn zo verstandig geweest om geen foto's van onszelf te maken, dus helaas, die kunnen we niet tonen :-p.
Met een boot zijn we richting de dolfijnen gegaan. Na ongeveer 25 minuten varen zagen we ze. Onderweg hebben we een aantal albatrossen gezien, die zijn echt groot (spanwijdte van wel 3 meter).

En toen was het zover. We moesten plaats nemen en op het toetersignaal mochten we het water in. Anke zat bij de eerste groep. Ze ging het water in, deed haar hoofd onder, en had dr eerste liter zeewater al naar binnengewerkt. Barry was ondertussen ook in het water, hij ging onder en... zag dolfijnen. Vet Stoer! Helemaal verkocht. Anke heeft dat gemist, die was alleen aan het hoesten en naar adem happen. Al snel kwam het signaal dat we terug moesten naar de boot, Anke vond het al lang best, kon ze even op adem komen en een spoedcursusje snorkelen vragen.
En voor de tweede keer het water in. Barry hield Anke nu goed in de gaten, het ging niet zo best met haar. Ze raakte een beetje in paniek en was niet in staat om rustig adem te halen. Geen dolfijnen gezien wederom... Ze zwommen ook snel weer door, ze hadden geen interesse in ons. Dus wij de boot weer op om ze in te halen en vervolgens voor de derde keer het water in.

Nu ging het goed! Ik (Anke) heb ze gezien!! Echt veel!! Ik heb rondjes met ze gedraaid, de meest vreemde geluiden geuit via mn snorkel om hun aandacht te trekken. Soms zag je even niets en dan kwam er ineens een rakelings langs je heen, geweldig! Soms wel 4 of 5 tegelijk onder je en naast je. Ik heb geprobeerd met ze mee op te zwemmen, maar was niet snel genoeg. Ook als je rondjes met ze gaat draaien, hou je dat al snel niet meer bij. Barry heeft ook allerlei capriolen met die beesten uitgehaald.
Het was echt heel gaaf, absoluut de moeite waard. Er waren er wel honderd, of meer, weten we eigenlijk niet. Oh, Anke was op een gegeven moment heel druk op zoek naar dolfijnen, ze zag iets wits... en boem! Tsja, dat was de zijkant van de boot... :-( Iedereen lachen op die boot...

Je kon gaan zwemmen met de dolfijnen, maar je had ook de mogelijkheid om te blijven kijken. Wij zijn blij dat we zijn gaan zwemmen, wat een ervaring. Na drie kwartier kwam het signaal dat we weer aan boord moesten komen. De wetsuit uit (het water was 17 graden). We waren behoorlijk moe, op het laatst kreeg je gewoon kramp. Toen omkleden, hele kunst op een schommelend schip en je wil zo snel mogelijk zijn, want het was foto maak tijd. Anke was als eerste klaar. Snel naar buiten met haar camera in de aanslag, nee dank je, ik hoef geen koekje of chocomelk (de boot schommelde mij iets te hard).
En foto's maken, wel 100! Maar er zitten een paar mooie bij :-D. De meest geweldige sprongen maken ze, dat krijg je natuurlijk niet op je foto. Barry was ondertussen ook gearriveerd, met chocomelk en koekje ;-). Erg vies koekje trouwens. Anke heeft vooral door de lens van de camera gekeken, Barry heeft ze 'echt' gezien.
We moesten weer gaan zitten om terug te varen, was nog 20 minuten. Barry en Anke werden steeds misselijker... Uiteindelijk maar op het dek gaan zitten met een bak in de aanslag. Barry vermande zich, om Anke te kunnen steunen, wat een lieverd he? Anke werd onderussen steeds groener, om het nog wat erger te maken begon een andere vrouw tegenover haar over te geven, ja, dat helpt. Maar Anke wist het binnen te houden, op het nippertje, dat wel. Ze was echt zeeziek, in de bus met de emmer, en uit de bus op een bankje gaan liggen. Ze kon niet meer. We zouden 20 minuten terug moeten lopen naar het hostel, dat was geen optie. Barry ging een taxi regelen. Gelukkig boden ze van the Dolphin Encounter aan om ons te brengen. Dat hebben ze gedaan. Bij het uitstappen zei de man nog 'mind your head' te laat... Anke had dr hoofd al weer gestoten. Kon dr ook nog wel bij ;-).
In het hostel in bed gekropen en een uur geslapen, daarna lekker gedoucht en nu gaat het wel weer. ook Barry zijn misselijkheid is over.

Al met al een geweldig avontuur. Morgen vertrekken we naar Christchurch en zo gaan we even wandelen (oh nee, dat heet hier een track doen).
Groetjes!